Tijd om onze langste rit te beginnen. Er staan een dikke 600 km op het programma. We vertrekken dan ook wat vroeger. Onze aankomstplaats, Palm Springs, ligt in een andere tijdzone waardoor we nog een uurtje winnen.

Voor we Williams verlaten rijden we hier nog eens rond en ook bij daglicht blijkt dit een heel mooi stadje dat echt Route 66 ademt.

We volgen nu een hele tijd de oude Route 66 en komen zo enkele gezellige plaatsjes tegen. Er wordt heel veel moeite gedaan door de bewoners en commercanten om de route 66, die in zijn geheel niet meer bestaat, alsnog in leven te houden.
Het Authentiekste plaatsje op de route is Hackberry. Het is een onooglijke vestiging langs de route waar je zo voorbij bent zonder het gezien te hebben. Maar je vind hier alles wat ook maar van ver of kortbij verwijst naar de route 66. Zowel buiten, binnen als toiletten zijn de moeite om hier te stoppen.

Nadat we de route 66 verlaten rijden we verder door een eindeloze woestijn waar geen einde aan lijkt te komen. Lange rechte banen die je ziet liggen tot ze verdwijnen aan de horizon. We hebben de kilometers geteld en één baan zagen we visueel over een afstand van 16 Km.

Bij het naderen van Palm Springs lijkt de wind enorm toe te nemen. Dan zien we het, hier ligt een gigantisch groot windmolenpark. Hier hebben ze op de juiste plaats windmolens gezet want deze plaats blijkt één groot trekgat te zijn. Hoewel geen storm of ander uitzonderlijk weer, wel warm zomerweer, blaast de wind onze wagen hier bijna de baan af. By the way, de temperatuur onder weg liep op tot een mooie 30 °. Bij aankomst in Palm Spring nog een mooie 26 °, goed voor een plons in het buitenzwembad.

foto’s: http://fotosamerika.antkade.be/#!home